«علم و هنر بن مایهء ارتباط بین مردمان است و صلح میوۀ گفت و گوی میان فرهنگ ها.»

دكتر محسن هشترودي

محسن هشترودی، دانشمند و پژوهشگری کم مانند در ریاضیات بود اما به دانش های گوناگون دیگری نیز اِشراف داشت از جمله معرفت شناسی، فلسفه و ادبیات. نه تنها در زادگاهش، ایران، که در بسیاری از کشورهای پیشرفتۀ جهان شهُره بود و با مراکز معتبر علمی آن ها همکاری می کرد. به خدمت در زمینۀ آموزش و پرورش مدرن نیز علاقه ای ویژه داشت.انجمن محسن هشترودی در فرانسه ( مو-ها ) نامیده می شود. هدف بنیادی این انجمن بهره وری از ارزش ها و باورهای مشترک و ارزندۀ جوامع پیشرفتۀ بشری است، به ویژه انسانیت، پای بندی به اصول اخلاقی و تعهد به آموزش و پرورش نسل جوان.

نه تنها بسیاری از ملت های رشد یابنده از اهمیت و ضرورت دستیابی به چنین ارزش ها و آرمان هائی کمابیش بی خبر مانده اند، که حاکمان بی اعتنا به آزادی و پیشرفت مردمان نیز در ادامۀ دشمنی مستمر با این آرمان ها لحظه ای درنگ و تردید نمی کنند. در سال های اخیر، و با توجه به این واقعیت های تلخ، انجمن هشترودی به افشا و اعتراض به نمونه های نقض آزادی ها و حقوق بشر در جوامع اکثریت مسلمان پرداخته است، به ویژه حقوق زنان و سرکوبی اقلیت های قومی و مذهبی؛ شکنجه زندانیان و محروم کردن متهمان از حق دفاع و مجازات و اعدام خودسرانۀ آن ها و مهم تر از همه تقویت غرائز برتری طلبانه مردمان و تحریک آنان به دشمنی و ستیزه جوئی با دگران و دگراندیشان.

تنها با ترویج آرا و باورهای بشردوستانه و مسالمت جویانه و آرمان گرا، با داد و ستدهای فرهنگی بین جوامع گوناگون، با دوری جستن از تعصبات ملی و مذهبی و در تفاهم با دگراندیشان و دگر دینان است که می توان به زدودن کژروی ها و درمان بیماری های اجتماعی پرداخت. با بزرگداشت زندگی و تشریح خدمات ارزندۀ آموزگاران اخلاق و انسانیت است که می توان بذرهای آشتی و مدارا و مسالمت دراذهان مردمان را بارورکرد. در تمدن های معاصر شرقی به ویژه در هندوستان و ایران چنین آموزگارانی اندک نبوده اند. رابیندرانات تاگور و محسن هشترودی را به یقین می توان در زمرۀ آنان شمرد.

هشترودی رشد و بلوغ معنوی و فرهنگی جوامع را وامدار پویائی و پیشرفت  نسل جوان می دانست. در باور او «نسل جوان باید زبان حال نیاکان باشد و نه مایۀ حسرت آنان.» در دورانی که در جوامع گوناگون آشتی و مسالمت بین انسان ها جای به قهر و خشونت های بی امان داده است، انجمن هشترودی بر آن است تا مقدمات برپائی و برگذاری جشنی برای بررسی و بزرگداشت ویژگی های مشترک ادبیات و فرهنگ ایرانی، هندی و فرانسوی، با عنوان: «گفت و گوی زبان ها،» فراهم آورد.

اجرای موفقیت آمیز چنین برنامه ای نیازمند یاری و همکاری بی دریغ دوستداران این سه فرهنگ دیرپا و پربار است.  همۀ آنان که دستیابی پایدار به صلح و آشتی را وامدار نیروی خلّاق و سرزندۀ هنر و ادب می دانند می توانند مستقیم یا غیرمستقیم در برپائی چنین جشن به هنگامی مشارکتی فعّال داشته باشند و سهمی  ارزنده ایفا کنند. انجمن هشترودی تنها با یاری همۀ دوستدارانش و با همکاری مادی و معنوی نهادهای  ادبی و فرهنگی، می تواند، آن چنان که باید، از انجام این مهم برآید.